कष्टाशिवाय मातीला
पाण्याशिवाय शेतीला
पूर्णत्व च येत नाही
बैलाशिवाय मशागतीला.
मुक्या जीवाचा हा सण
पुरणपोळी खाऊ घालून
झूल बेगड घुंगरांनी सजवून
फेडतो बळीराजा त्याचे ऋण.
अंग घासून साबणाने
न्हाऊ घालतो प्रेमाने
हलगी ढोल वाजवीत
मिरवतो अभिमानाने .
जुम्पत नाही औताला
उपकाराची जाणीव अशी सदा ठेवतो बळीराजा सर्जा संग तोही सुखावतो बैलपोळ्याला
नूरजहाँ शेख
गणेशगांव
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा